Wychodzisz na poznańskie orliki, biegasz ścieżkami nad Rusałką albo po prostu idziesz ulicą i widzisz to na każdym kroku: neoprenowe opaski, elastyczne ściągacze z apteki, czy kolorowe, dzianinowe „stabilizatory” nasunięte na kolana. Grają w nich amatorzy piłki nożnej, biegacze, a nawet osoby starsze idące na zakupy. Gdy zapytasz ich, po co to noszą, odpowiedź jest zawsze taka sama: „Żeby stabilizować kolano, bo mnie pobolewa, a z tym czuję się bezpieczniej”. W Laboratorium

Wyobraź sobie, że od kilku tygodni pobolewa Cię odcinek lędźwiowy. Idziesz na badanie rezonansem magnetycznym (MRI), odbierasz kopertę z wynikiem, siadasz w samochodzie i zaczynasz czytać opis. Twoim oczom ukazują się sformułowania brzmiące jak medyczny wyrok śmierci: „zaawansowane zmiany destrukcyjne”, „wypuklina z uciskiem na worek oponowy”, „dehydratacja krążka”, „procesy zwyrodnieniowe”. W tym momencie oblewa Cię zimny pot. Zaczynasz wizualizować sobie swój kręgosłup

Masz nawracające naciągnięcia hamstringów (grupy kulszowo-goleniowej): Dlaczego izolowane rozciąganie to ślepy zaułek i jak prewencja EBM zmienia reguły gry? Uraz grupy kulszowo-goleniowej (popularnych „dwójek” lub z angielskiego hamstringów) to absolutny klasyk i zmora w sportach wymagających sprintu, dynamicznego przyspieszenia oraz gwałtownych zmian kierunku ruchu. Każdy piłkarz, sprinter czy biegacz amator zna ten scenariusz: nagłe, ostre kłucie z tyłu uda podczas mak

Chyba każdy, kto choć raz podjął intensywny wysiłek fizyczny – zwłaszcza po dłuższej przerwie lub wprowadzając nowe, wymagające bodźce motoryczne – doświadczył charakterystycznej, narastającej bolesności mięśniowej. Pojawia się ona zazwyczaj 12–24 godziny po treningu i osiąga apogeum między 24 a 72 godziną. Mowa o DOMS (Delayed Onset Muscle Soreness), czyli opóźnionej bolesności mięśniowej. Wokół DOMS narosło mnóstwo mitów. Najpowszechniejszy z nich wciąż przypisuje winę

W procesie powrotu do sportu po kontuzji – np. takiej jak zerwanie więzadła krzyżowego przedniego (ACL), naciągnięcie mięśni kulszowo-goleniowych czy artroskopia stawu barkowego – kluczowym momentem jest decyzja o powrocie do pełnych obciążeń treningowych (tzw. Return to Play/ Return to Sport). Niestety, w tradycyjnym podejściu ta krytyczna decyzja wciąż zbyt często opiera się na subiektywnych kryteriach: braku dolegliwości bólowych, upływie czasu od operacji czy ogólnej oc