Wychodzisz na poznańskie orliki, biegasz ścieżkami nad Rusałką albo po prostu idziesz ulicą i widzisz to na każdym kroku: neoprenowe opaski, elastyczne ściągacze z apteki, czy kolorowe, dzianinowe „stabilizatory” nasunięte na kolana. Grają w nich amatorzy piłki nożnej, biegacze, a nawet osoby starsze idące na zakupy. Gdy zapytasz ich, po co to noszą, odpowiedź jest zawsze taka sama: „Żeby stabilizować kolano, bo mnie pobolewa, a z tym czuję się bezpieczniej”. W Laboratorium

Wyobraź sobie, że od kilku tygodni pobolewa Cię odcinek lędźwiowy. Idziesz na badanie rezonansem magnetycznym (MRI), odbierasz kopertę z wynikiem, siadasz w samochodzie i zaczynasz czytać opis. Twoim oczom ukazują się sformułowania brzmiące jak medyczny wyrok śmierci: „zaawansowane zmiany destrukcyjne”, „wypuklina z uciskiem na worek oponowy”, „dehydratacja krążka”, „procesy zwyrodnieniowe”. W tym momencie oblewa Cię zimny pot. Zaczynasz wizualizować sobie swój kręgosłup

Masz nawracające naciągnięcia hamstringów (grupy kulszowo-goleniowej): Dlaczego izolowane rozciąganie to ślepy zaułek i jak prewencja EBM zmienia reguły gry? Uraz grupy kulszowo-goleniowej (popularnych „dwójek” lub z angielskiego hamstringów) to absolutny klasyk i zmora w sportach wymagających sprintu, dynamicznego przyspieszenia oraz gwałtownych zmian kierunku ruchu. Każdy piłkarz, sprinter czy biegacz amator zna ten scenariusz: nagłe, ostre kłucie z tyłu uda podczas mak